يكي بود يكي نبود غير از خدا هيشكي نبود. در زمان بسيار قديم كوري با همسايه اش تصميم مي گيرند تا به عنوان درويشي بروند پول و پله اي جمع كنند و هر چه گيرشان آمد نصف نصف با هم قسمت كنند.

      همسايه كه بينا بود عصاكش مرد نابينا مي شود و به راه مي افتند و از منزل خود بسيار دور مي شوند و مي رسند به يك آبادي. مردي از روي احسان به آنها پناه مي دهد. نصفه شب يوده كه مرد كور مي خواهد بيرون برود، اما رفيقش حاضر به همراهي با او نمي شود. ناگزير خودش به تنهايي به كمك عصا راه مي افتد.

      در بازگشت تنه ي عصاي او به گنجي مي خورد نشانه اي مي گذارد و زودي مي رود سراغ رفيقش، و او را خبر مي كند كه چه نشسته اي؟! بلند شو كه خداوند روزي براي ما فرستاد. رفيقش باور نمي كند. با چه اصراري او را متقاعد مي كند، و رفيقش مي رود مي بيند راست است. پولها را مي ريزند توي توبره هايشان و شبانه به قصد خاك خودشان عزم سفر مي كنند. وقتي كه نزديك آبادي خودشان مي رسند، مرد كور به رفيقش مي گويد: _همين حالا پولها را تقسيم بكنيم.

رفيقش با خنده اي تمسخرآلود مي گويد:_ چطوري تقسيم بكنيم؟

مرد كور مي گويد:_ خوب معلومه، نصفش مال من، نصفش مال تو.

The story of Justice and Injustice

      Once upon a time, a blind and his neighbor decided to travel around the cities as dervishes, get some money, and after that divide the money among them.

      The neighbor, who could see, helped the blind man and they started their journey. They went so far from their town and arrived at a village. A man gave them shelter with magnanimity. At midnight, the blind man wanted to go out, but his friend did not accompany him and he had to go out alone, using a cane for help. Going back, his cane stroke against a treasure. He marked the spot and went to tell his friend about the money. His friend did not believe, but he insisted on convincing him to go and see the treasure. His friend went there finally and found out that it was true. They put the money in their bags and decided to return to their town overnight. They nearly reached their town that the blind man said to his friend, "Let's divide the money right now." His friend laughed derisively and said, "How shall we divide it?"

The blind man replied, "It is obvious, half for you and half for me."

    رفيقش قبول نمي كند و حرص و آز بر او غالب مي شود. مرد كور مي گويد:

خوب دو قسمت مال تو، يك قسمت مال من.

آن مرد باز قبول نمي كند و تصميم به كشتن شخص كور مي گيرد. مرد كور مي گويد: همه اش مال تو، از سهم خودم گذشتم.

رفيقش مي گويد: نه خير، نميذارم بروي و حقه اي برام جور بكني.

     مرد كور وقتي مي بيند كار به اينجا كشيده و موقع مرگش فرا رسيده است، مي افتد به التماس و التماسش هم به جايي نمي رسد و مي گويد: وقتي ما حركت كرديم زنم حامله بود، خواب ديدم كه زنم دو پسر دوقلو خواهد زائيد. حالا كه مي خواي مرا از بين ببري در اين دم آخر از تو خواهشي دارم. به زنم بگو كه نام يكي را داد و نام ديگري را بي داد بگذارد.

     His friend did not accept. Half of the treasure could not satisfy his greed for money. The blind man said, "Ok, two parts for you and one part for me."

The man still did not accept. He decided to kill the blind man. The blind man again said, "Ok, take all the money; I don't want any of it."

His neighbor said, "I don't let you play trick on me."

  The blind man pleaded with him not to kill him, but he refused to listen to his pleas. Finally the blind man said, "When we started our journey, my wife was pregnant; I dreamed she had given birth to two boys. Now that you want to kill me, please do me a favor on the point pf my death. Tell my wife to name the twins Justice and Injustice.    رفيق مرد كور او را مي كشد و پول ها را بر مي دارد و به خانه ي خود مي رود. چند روز بعد زن مرد كور پيش او مي رود و از شوهرش مي پرسد. جواب مي شنود كه او در فلان شهر فوت كرده است. بيچاره بر

 مي گردد به خانه ي خود و مشغول بيچارگيش مي شود ،و رفيق نارفيق مشغول كسب و كار و باغ و خانه و دكان و املاك.

      چند روز پس از اين جريانات بود كه زن مرد كور فارغ مي شود. خداوند يك جفت پسر به او عطا فرموده بود. زن هايي كه دور و برش بودند شادماني بسيار مي كنند و سر و صدا بر مي خيزد. مرد همسايه به زن خود

مي گويد: اين چه سر و صدايي است؟

زنش مي گويد: زن مرد كور يك جفت پسر زائيده است.

مرد به زنش مي گويد: برو به او بگو كه شوهرت سفارش كرده است كه نام بچه هايت را يكي داد و يكي

بي داد بگذاري.

    He killed the blind man, took all the money for him, and returned his home. After some days, the wife of the blind man came to him and asked where her husband was. He said that he died in a city far from there. Poor woman came back her home; and the false friend had fun with the treasure.

    After some days, the wife of the blind man delivered her two babies. God gifted her two boys. The women who were there being so happy made a lot of noise. The neighbor man asked his wife what the cause of that noise was.

Her wife said, "The wife of the blind man has given birth to two babies."

The man told his wife, "Go to her home and tell her that her husband wanted his boys to be called Justice and Injustice."

       زن مرد مي رود و اسم بچه ها را همانطور كه مرد كور مي خواست داد و بي داد مي گذارند.        

داد و بي داد  بزرگ و گاوبان هاي گاو هاي مردم مي شوند، و از اين راه امرار معاش مي كنند. يك روز گوساله اي گم مي شود، و دو برادر به جستجو مي پردازند. داد گوساله را پيدا مي كند و فرياد مي زند:

اي بي داد هاي هاي ...

بي داد مي گويد: داد هاي هاي...

داد مي گويد: بيا گوساله را پيدا كردم.

      در اين هنگام شخص پير و فهميده اي كه از طرف دولت براي بازرسي دهات آمده بود، گفتگوي داد و بي داد را مي شنود و به فكر فرو مي رود. پسرها را نظر خود مي خواند و شرح زندگيشان را مي پرسد. بازرس مرد همسايه را طلب مي كند و با تهديد از سر قضيه با خبر مي شود. مرد همسايه را مي برند زندان، و داد و بي داد صاحب حق خود مي شوند و بقيه ي عمر را با مادر خويش به خوشي مي گذرانند.

     They named the boys Justice and Injustice as the blind man wanted. Justice and Injustice grew up and became the herdsmen of the other people's cows. And they earned their lives in that way. One day a calf got lost and two brothers started to search for it. Justice found the calf and started to shout, "Oh Injustice oh… "

Injustice answered," Oh Justice oh …"

Justice said, "Come to me, I found the calf."

At this time a sensible; old man who was the government inspector in the villages heard the Justice and Injustice conversation. He thought to him for a while and then he called them and asked their lives' story. Then he called the neighbor man, too, and asked the secret through intimidations. He understood everything. They imprisoned the neighbor man and Justice and Injustice got their money. The boys with their mother had fun for the rest of their lives.

 روزي بود، روزگاري بود. در شهر هيچاهيچ دختري زندگي مي كرد. دختر را ختنه كردند. پس از چند روز كه زخمش كمي بهتر شد، پيش عمه اش رفت كه كمي دوا درمان از او براي خودش بگيرد.

عمه اش تا او را ديد به او گفت:"ندارم" اما در عوض دو تا تخم مرغ به او داد كه پيش عطار ببرد و به جاي آن دوا درمان از عطار بگيرد. پس از گرفتن تخم مرغ ها دختر به بازار رفت و جريان به بازار رفتن خود را چنين تعريف كرد: " وقتي به بازار رفتم تخم مرغ ها را گم كردم. از گم كردن آنها خيلي غصه خوردم. دست در كيسه ام كردم يك دينار پيدا كردم. براي اينكه تخم مرغ ها را پيدا كنم، يك دينار را دادم تا مناره اي از سوزن برايم ساختند. رفتم روي كلهي مناره، چهار طرف شهر را نگاه كردم. ديدم كه يكي از تخم مرغ ها ، مرغي شده و در خانه ي پيرزني مشغول دانه ورچيدن است. يك دانه ي ديگر تخم مرغ ها هم خروسي شده و در دهي مشغول خرمن كوبيدن است.

The story of the girl of the Nowhere city

   Once upon a time in the Nowhere city a girl lived. They circumcised the girl. After a few days, she went to her aunt and asked for some drugs.

    As soon as her aunt saw her said, "I don't have any." Instead, she gave her two eggs, so that she could exchange the eggs with herbalist for some drugs. She got the eggs and went to the bazaar. She told us her story of going to bazaar:" I lost the eggs when I arrived at the bazaar. I was so disappointed at losing the eggs. Then I found one dinar in my packet. To find the eggs, I gave the money to someone and he made a steeple of pins for me. I climbed up the minaret and looked all through the city. I spotted one of the eggs, which has become a hen and was picking up the grains in the house of an old woman. The other egg had become a rooster, and was threshing in a village.

با خودم گفتم اول مي روم خروس را مي گيرم. به ده وارد شدم.  به دهقان گفتم اين خروس مال من است آن را با كرايه اش پس بدهيد. پس از گفتگوي زياد قرار شد كه از محصول ده كه برنج بود ، سهم مرا بدهند. پس از برداشت خرمن،سهمم بيست و پنج من شد. جوال همراهم نبود. يك ككي را كرفتم و كشتم و از پوستش جوالي درست كردم. برنج ها را توي پوست كك كردم و روي پشت خروس گذاشتم و راه افتادم. خواستم با برنج تجارت كنم. از شهر خودم خيلي دور شدم. به دو منزلي كه رسيدم، پشت خروسم زخم شد. پرسيدم درمانش چيست؟ گفتندمغز گردو را بسوزان و به پشتش بمال، خوب مي شود. گردويي را نيم سوز كردم و گذاشتم روي پشت خروس.

      I thought to go and take back my rooster first. I entered the village and asked the farmer for my rooster and its rent. After many arguments, it was agreed that they give a share of the rice crop of the village to me. After harvesting the crop, they did so. My portion was about twenty-five man (75 kg.). I did not have a saddlebag. I caught a flea and after killing it, I made a saddlebag with its skin. I put the rice in the flea skin and put the saddlebag on the back of the rooster. I wanted to trade in the rice. But I was far from my city. After passing a distance from the city, the back of my rooster became wounded. I asked for the cure. They said that I should burn some walnuts and rub them on its back. I burned a walnut and put it on the back of the rooster.

  صبح كه بيدار شدم ديدم يك درخت گردوي بزرگي از پشت خروس سبز شده. بچه ها دور درخت جمع شده بودند و سنگ به درخت مي انداختند. روي شاخه ي درخت رفتم و ديدم كه به اندازه ي بيست و پنج هكتار كلوخ و سنگ روي هم جمع شده بود. كلوخ كوبي پيدا كردم و زمين را صاف كردم. ديدم براي خيار و هندوانه كاشتن خوب است. در زمين خيار و هندوانه كاشتم. روز بعد ديدم هندوانه و خيارهاي خيلي درشت بيرون آمده اند. يكي از هندوانه ها را شكستم. موقع بريدن آن چاقويم در هندوانه گم شد. يك لنگ حمام به كمرم بستم و توي هندوانه رفتم تا چاقو را پيدا كنم.     

       Next day when I woke up, I saw that a big walnut tree has grown on the back of the rooster. Children gathered around the tree and threw stones at it. I went up the branch of the tree, and saw that twenty-five hectares of stones accumulated there. I removed the clods with the special machine and made the land flat and even. Then I found out that it is good for cultivating cucumbers and watermelons. I cultivated cucumbers and watermelons in the land. Next day big watermelons and cucumbers came out. I picked up one of the watermelons. Cutting it, I lost my knife in it. I wrapped a breechcloth around my back and entered into the watermelon to find my knife.

 ناگهان خودم را در شهر خيلي بزرگي ديدم كه شلوغ و پرآشوب بود. به در دكان آشپزي رفتم و يك دينار دادم و كمي حليم خريدم و شروع كردم به خوردن. آن قدر خوشمزه بود كه وقتي حليم تمام شد آنقدر كاسه را ليسيدم كه نزديك بود سوراخ شود. يكهو ديدم كه يك مويي از ته كاسه پيدا شد، دست بردم كه مو را بگيرم و از كاسه بيرون باورم كه ديدم به دنبال مو ، مهار يك شتري پيدا ش و هفت قطار شتر با اسباب و جهاز از پشت سر شتر بيرون آمدند. چاقوي من به دم شتر آخري بسته شده بود.

      قصه ي ما به سر رسيد، كلاغه به خونه اش نرسيد.

         Suddenly I found myself be in a big crowded city. I went to the café, bought myself a little haleam, and started to eat. It was so delicious that when I finished the haleam I licked the bowl so much that it was close to get a hole. Suddenly I saw a hair in the bowl. I wanted to take it out, but I saw that there was the halter of a camel at the end of it. I pulled the hair and seven rows of camels followed the first one. My knife was tied to the tail of the last camel.

         And that is the end of our fable.

دو برادر بودند كه در كودكي پدر و مادرشان را از دست داده بودند و سالها بود كه كار كرده بودند و پولي به دست آورده بودند.

يك روز نشستند و پولهاي خود را تقسيم كردند. يكي از آنها با پول خود دكاني باز كرد و مشغول كسب و كار شد ، و ديگري پولهايش را خرج عروسي كرد و دختري را به زني گرفت. روزها به دنبال شب ها سپري شد. روزي برادر زن دار برادر بي زن خود را سرزنش كرد و به او گفت: - چرا عروسي نمي كني تا از اين سرگرداني ها رهايي يابي؟

برادر بي زن گفت: _ من اولا شوق جواني خودم را پاي زن هدر نمي دهم ، ثانيا زن وفا و عهد و پيمان درستي ندارد.

برادر زن دار گفت: _ زن لذت دنياست. زن داريم تا زن.

برادر بي زن گفت:‌ _زني كه خودت داري چگونه زني است؟

برادر زن دار گفت: _ زن من از بهترين زن هاست.روزها كه از خانه مي خواهم بيرون بيايم بي تابي ميكند.

برادر بي زن گفت: _ از تو خواهش مي كنم بيا و زنت را امتحان بكن...

-         من حاضرم.

Sometime in the past, there lived two brothers. Their parents have passed away in their childhood. Both of them worked very hard and could save some money.

One day they divided their money among themselves. One of them opened a shop and became a trader; the other one spent his money for his wedding party. Day passed after day. One day the married brother reproached his wifeless brother and said, "Why do not you get married to rescue from wandering around all the time?"

The single brother said, "First I do not waste my youth enthusiasm for a woman, second, the women are not loyal and faithful."

The married brother said, "The women are the joy and delight of the lives, and they are not all like each other."

_ Your own wife, how is she?

_ My wife is the best. When I want to go out in the mornings, she always frets.

_ please come and test your wife faithfulness.

_ I am willing to do so.

-         برو يك هفته خودت را به مريضي و بي حالي بزن و پس از آن وانمود كن كه مرگت به زودي فرا ميرسد. آن وقت به زنت بگو كه بيايد دنبال من ، تا سفارش زن و اموال خود را به من كني ، وقتي زنت آمد دنبال من ، صورت خود را خاك آلود مي كني ، و وقتي كه من و زنت برگشتيم ،نفس در سينه حبس مي كني تا خيال كنيم كه مرده اي ، اما گوش هايت را باز كن و بشنو من چه مي گويم و زنت چه جواب مي دهد.

برادر زن دار رفت و همان طور كه قرار شده بود عمل كردند. يك روز زن برادر زن دار آمد دنبال برادر بي زن كه : _ بيا شوهرم مي خواهد وصيت بكند.

آمدند ديدند برادر زن دار مرده است. برادر بي زن به زن برادر خود گفت: _ چرا مرا زودتر خبر نكردي ، تا برادرم مرد آمدي پيش من؟

_ Go to your home and for one week pretend, that you are sick and you will die soon. Then send your wife to get me. Before we came, make your face dusty and when we arrived, pretend that you have died. Nevertheless, listen well and hear what I say and what she replies.

The married brother did as his brother told him. One day his wife came to his brother and said, "Come to our house, my husband wants to make his deathbed wish."

As they arrived, they saw that the man has died. The wifeless brother said to his brother's wife, "why did not you inform me sooner than this? As my brother died you told me to come?"

زن بنا كرد هاي هاي گريه كردن، موهاي خود را كشيدن ف خودش را به زمين زدن. برادر بي زن گفت :" حالا زياد ناراحت نباش ، من خودم تو را به زني مي گيرم. هم از شوهرت جوان تر هستم هم پولدارتر."

زن گفت:"قربانت گردم خيلي ميل دارم با تو زندگي كنم ، اما سه ماه پيش به پر فلاني قول داده ام و    نمي توانم زير قولم بزنم.

برادر زن دار همين كه اين حرف ها را از دهن زنش شنيد ، بلند شد با چوب و چماق افتاد به جانش ، تا مي توانست كتكش زد و سپس زنش را برد و طلاق داد و با برادرش مشغول زندگي شد.

The woman started to cry. The single brother said, "Ok do not be sad. I myself will marry you. I am younger and richer than your husband."

The woman said, "Sweetheart, I like to live with you and be with you, but I promised another man three months ago and I can not break my promise."

The married brother stood up as he heard those words and beat on her wife with mace and stick. He got divorced and after that, he lived with his brother.

The End

روزگاري سه دوست يكي نجار،يكي خياط، يكي مرد خدا با هم به راه افتادند تا در شهرها گردش كنند و چيزهاي ديدني ببينند. در راه به يك دره ي ترسناك رسيدند.چون خسته شده بودند همان جا ماندند.بعد از ان كه شامشان را خوردند درويش گفت:"دوستان چون من از شما دنيا ديده تر هستم و چيزهاي بسيار شنيده ام،مي دانم كه اينجا جاي دزدان است.ما بايد به نوبه كشيك بدهيم.شب را سه قسمت بكنيم و در هر قسمت يكي از ما بيدار باشد و كشيك بدهد،تا دزد نتواند چكمه و خورجين ما را ببرد. آن دو گفتند:"بسيار خوب.در قسمت اول نجار بيدار بماند،در قسمت دوم خياط و در قسمت سوم مرد خدا."

Some time before in the past there lived three friends who decided to travel around the cities and visit their attractions. One of them was a carpenter, the other was a tailor and the third one was a dervish (Godley man). In their way, they reached to a terrifying valley. Being tired they decided to stay there for the night. They had their dinner and then dervish said, "O my friends I am more experienced than you moreover, I have heard lots of things. I know that rubbers live here. We should keep watching by turn. We can divide the time until dawn into three parts and every one of us should be awake and watch in one of the parts, so that the rubbers cannot steal our boots and saddlebags. Those two accepted and said, "Ok, first of all the carpenter should be awake, then the tailor and after all dervish (Godley man).

اين دو تا خوابيدند و آن يكي بيدار ماند.كمي كه نشست ديد همانطور كه نشسته است چرت مي زند.ترسيد كه خوابش ببرد.رفت توي فكر كه چه كار بكنم كه خوابم نبرد؟ چيزي به فكرش رسيد.از توي خورجين اش تيشه و رنده و چكش و اسباب هاي ديگر را در آورد و از درخت شاخه اي بريد و از چوب چيزي به شكل يك دختر ساخت و چشم و ابرو هم برايش گذاشت.تا اين كارها را كرد نوبتش سر آمد و خياط را بيدار كرد و خودش خوابيد.

درزي هم چون از خواب بيدار شده بود بيشتر تو چرت مي رفت.او هم به فكر افتاد كه كاري بكند تا خواب از سرش بپرد.وقتي كه هنر درودگر را ديد خوشحال شد.دست كرد از توي خورجين سوزن و نخ و انگشتانه و قيچي و پارچه در آورد و به اندازه آن آدمك چوبي يك دست جامه از يل و شليته و تنبان بريد و دوخت و به تنش كرد.تا اين كارها را روبه راه كرد كشيك اش سر آمد.مرد خدا را بيدار كرد و خودش خوابيد.

These two slept and the other one stayed awake. He sat there and after sometime, was dozing off. He was afraid of falling asleep. He thought to him what I should do to stay awake. Then he remembered something and took out a taper, a plane, a hammer and some other tools from his saddlebag. He cut a branch of the tree and made something like a girl, he drew eyes and eyebrows for it. As he finished his work, his turn was over. Therefore, he awakened the tailor and slept.

The tailor woke up. However being tired was dozing off even more. He thought to do something so that he can stay awake. When he saw the art of the carpenter, he became so happy. He took out the sewing needle and thread, thimble, scissors and a piece of cloth from his saddlebag. He sewed a dress and a pair of trousers and dressed the wooden dummy. As he finished his work, his turn was over. He awakened the Godley man and slept.

مرد خدا بيدار شد . ديد درودگر از چوب آدمكي ساخته و پرداخته، درزي از پارچه ي زربفت جامه اي بر او پوشانده ، خوب نگاه كرد ديد هر دو در هنر خويش استادي به خرج داده اند.اگر كسي از دور ببيند خيال نميكند كه اين آدمك چوبي است. با خودش گفت بهتر است كه من به اين جان بدهم. آنوقت براي اين كه كار داشته باشم و به خواب نروم بهش چيزهايي ياد بدهم كه به درد زندگيش بخورد. پس دعايي خواند و هويي كشيد. دختر جاندار شد. مرد خدا او را ادب كرد و چيزهاي خوبي يادش داد. تا وقتي كه آفتاب از كوه سرزد و به دامن دره افتاد و دو دوست ديگر هم از خواب بيدار شدند و از ديدن دختربچه خيلي خوشحال و انگشت به دهان ماندند كه دختر را جاندار و پاك و پاكيزه و خوشگل و بامهر و ادب ديدند.

نجار و خياط دعوايشان شد.هر كدام مي گفتند اين دختر از من است.اما مرد خدا هيچ نگفت.بچه ها حال شما بگوئيد كه دختر مال كيست؟

Dervish woke up. He saw that the carpenter has made a wooden dummy and the tailor has dressed it with brocade dress. Both of them did their best doing their arts. He thought if someone looked at it from distance, he would not understand that it was a wooden dummy. He said to himself that I should give life to it. Then I can teach her the things that are useful for her life, and I myself can stay awake. He prayed and blew in it. The wooden doll became alive. Dervish taught her good manners and politeness and other good things. The sun rose and fell down the valley. Those two friends woke up, too and became so happy and surprised when they saw the animate girl being so kind, nice, pretty and polite.

The carpenter and the tailor argued. Each of them said to the other that the girl was his. However, dervish did not say anything. Now you say which of them the real owner of the girl was.

The End

The Bird Was Just a Bird

The bird said, "What a smell, what bright sunlight

Oh, it is spring

And I will go searching for my mate."

The bird flew from the edge of the porch

It flew like a message, flew and went

The bird was small

The bird did not think

The bird did not read newspaper

The bird did not have debts

The bird did not know the humans

The bird, ignorant of the height flew in the sky

Above the danger lights

Moreover, it experienced the blue moments maniacally

The bird oh was only a bird.

پرنده فقط يك پرنده بود

پرنده گفت:"چه بويي،چه آفتابي،آه

بهار آمده است

و من به جستجوي جفت خويش خواهم رفت."

پرنده از لب ايوان

پريد،مثل پيامي پريد و رفت

پرنده كوچك بود

پرنده فكر نمي كرد

پرنده روزنامه نمي خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدم ها را نمي شناخت

پرنده روي هوا

و بر فراز چراغ هاي خطر

در ارتفاع بي خبري مي پريد

و لحظه هاي آبي را

ديوانه وار تجربه مي كرد

پرنده، آه ، فقط يك پرنده بود.

We thought,

Atom was the substructure of the world

We upgraded it, respected it

But we were tempted

And suddenly,

We broke the atom heart,

To reach to the elementary particles

And we squandered the Adam base..

Einstein came,

And we had a four-dimension world, then.

But our minds still remained one-dimension,

And we only saw the figurative picture of ours in the mirror

Everything became relative,

Even love,

Without having any relation with our hearts.

We wanted to be human beings proportionally

But, alas, there was not the software of feelings

And we appeared to be robots, too.

The Gaunt Bird

I am blue

I am blue

I go to the veranda

Moreover, rub the stretched skin of night

The lights are off

The lights are off

No one will introduce me to the sun

No one will invite me to the party of sparrows

Learn flying by heart

The bird is gaunt.

پرنده مردني است

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده ي شب مي كشم

چراغ هاي رابطه تاريكند

چراغ هاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به مهماني گنجشك ها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنيست.

Gift

I am talking about the extremity of night

I am talking about the extremity of darkness and extremity of night

O kind if you come to my house, bring me a light

And a window through which

I look at the crowd of the happy alley

هديه

من از نهايت شب حرف ميزنم

من از نهايت تاريكي

و از نهايت شب حرف ميزنم

اگر به خانه ي من آمدي براي من اي مهربان چراغ بيار

و يك دريچه كه از ان

به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم

The Moon Loneliness

All through darkness,

Crickets shouted,

"Moon, O Great Moon"

All through darkness,

The branches with those long hands

Of which a lustful sigh was raising upward

Moreover, breeze surrendered to the commands of unknown and mysterious gods

And thousands of hidden beings in the secret life of earth

And in that luminous circle, the firefly

Leila among the veil

Frogs in lagoon

All together, all together continually

Shouted till dawn,

"Moon, O Great Moon…"

All through darkness

Moon blazed in moonlight

Moon was the lonely heart of its night

It was bursting in its golden tears.

تنهايي  ماه

در تمام طول تاريكي

سيرسيركها فرياد زدند:

"ماه،اي ماه بزرگ..."

در تمام طول تاريكي

شاخه ها با ان دستان دراز

كه از آنها آهي شهوتناك

سوي بالا مي رفت

و نسيم تسليم

به فرامين خداياني نشناخته و مرموز

و هزاران نفس پنهان ، در زندگي مخفي خاك

و در ان دايره ي سيار نوراني، شبتاب

دقدقه در سقف چوبين

ليلي در پرده

غوكها در مرداب

همه با هم، همه با هم يكريز

تا سپيده دم فرياد زدند:

"ماه، اي ماه بزرگ..."

در تمام طول تاريكي

ماه در مهتابي شعله كشيد

ماه

دل تنهاي شب خود بود

داشت در بغض طلايي رنگش مي تركيد...

مرد فقيري بود كه به هيچ وجه كار و كاسبي اش در شهر خود نمي گرفت.يك روز با خود گفت: خوب است كه از اين شهر به شهر ديگري بروم، شايد كارم خوب بشود. رفت رفت تا رسيد به يك شهر بزرگ.ديد اينجا هنگامه اي برپاست و خيلي شلوغ است.از يكي پرسيد: اينجا چه خبر است؟

گفت:شاه ما پسر نداشت،نذر كرده بود كه اگر خدا به او پسري بدهد همه ي مردم شهرش را سه شبانه روز پذيرايي كند و شام و ناهار بدهد. مرد فقير با خود گفت: خوب است من هم بروم و مهمان شاه بشوم و رفت و داخل قصر شد.ديد در يك تالار خيلي بزرگ سفره انداخته اند و عده اي خدمتكار ايستاده اند.

There lived a poor man, who could not find a job in his own hometown. One day he thought, I shall go to another city from here, there I can maybe find a job. He started his journey and after a while, he arrived at a big city. He saw that there is pandemonium in the city moreover, here is so crowded. He asked some one what has happened here?

He said, "Our king did not have a son, and he had made a vow that if god gifts him a son he would give a banquet and invite all the people around the city and entertain them for lunch and dinner for three days."

The poor man thought it is very good if he goes to the king's party, too. Therefore, he entered the palace. He saw that they have spread the dinner cloth in a big hall and some waiters stood here and there.

عوض اين كه مگس بپرانند، موش ميزنند.مرد فقير پيش خود فكر كرد كه اگر اين شهر گربه داشت لابد اين قدر موش نداشت . پس اين ها گربه ندارند كه ناچارند با چوب موش را بزنند. حالا اگر من گربه اي اينجا بياورم لابد پادشاه انعام خوبي به من خواهد داد. فورا رفت پيش يك نفر و گفت :"من را ببريد حضور پادشاه."

گفتند:تو سر و وضع خوبي نداري و ما نمي تواتنيم تو را به حضور پادشاه ببريم.

يك نفر ديگر رسيد و گفت:

"با اين بيچاره چه كار داريد؟ بيا تا من تو را به حضور پادشاه ببرم."

Instead of throwing the flies away, they were killing the mice. The poor man thought to him that if there have been any cats in this city, it would not have so many mice. They probably do not have any cats here that they have to kill the mice themselves by a stick. Therefore, if I bring a cat here, the king would give a generous tip to me. He asked some one if he could take him to visit the king. However, they said,"You have a shabby appearance and we can not take you to the presence of his Excellency."

At this time, another person arrived and said, "What are you doing with this poor man? Come to me and I will take you to king's presence."

با هم به طرف قصر شاه رفتند.همين كه رسيدند، آن مرد جلو رفت و از شاه اجازه گرفت سپس برگشت و مرد فقير را به حضور پادشاه برد.وقتي خدمت رسيد عرض كرد:

قربان در شهر ما يك جانوري هست كه دشمن اين موش هاي شماست.اگر اجازه بدهيد،بروم و يكي از آن ها را همراه بياورم. شاه خيلي خوشحال شد و دستور داد صد تومان با يك اسب به او بدهند تا برود و يكي از آن  جانورها را بياورد.مرد فقير خوشحال شد و رفت و صد تومان را گرفت و سوار شد و به تاخت رفت به طرف شهر خودشان و يك گربه ي بزرگ و پرزوري را گرفت و بعد از چند روز به قصر آورد و عمدا صبر كرد وقتي شاه سر سفره نشست،خبر داد كه من با جانور آمده ام.

They went to the king's palace with each other. As soon as they arrived, the man stepped forward and asked permission. Then he turned back and took the poor man to king's presence. When he visited the king, he stated: